sábado, agosto 06, 2005

Esto es un momento de desesperación. De impotencia. De gritos y lloros. La culpa es mía. Sólo mía. Y que el cielo esté tan claro, tan negro , que corra una brisa y que las ganas de abrirme paso más allá de la puerta me carcoman.
Xa non teño folgos nin para seguir escribindo. Cústame articular os dedos. Os brazos dóenme por mor da calor. Nembargantes, non rematando a miña monotonía diaria. Síntome baldeira. De esprito.
E teño a lixeira sensación de que ese baleirado débese a min. Só a min. E por iso non podo reprimir odiarme. É inútil. Endexamais saberei expresarme...